Praktijk van der Leij op de radio.

Een week geleden was ik te gast bij een radiouitzending van Salto FM. Het ging o.a. over mijn meditaties op de app Insight Timer, superleuk!

Insight Timer is een fantastische, gratis meditatieapp waar ik zelf bijna dagelijks naar luister maar dus ook op te beluisteren ben!  Vanaf de 18e minuut kun je mijn bijdrage aan het radioprogramma terugluisteren:

https://soundcloud.com/luisterdoc-special/podcast-en-apps-voor-meditatie-en-zelfhulp

 

 

 

 

Hypnotherapie in de praktijk: Stans Passie.

Stans Passie

Stan wil meer duidelijkheid krijgen over wat zijn passie is. Moet hij iets met dieren gaan doen? Of met fotografie bijvoorbeeld? Hij weet het niet.

Eenmaal in trance, komt hij terecht in een dichte jungle, waar hij toekans en papegaaien ziet overvliegen.

Deze prachtige jungle staat voor de vele interesses en andere afleidingen die Stan kent in zijn leven.

Dat maakt het nu juist zo lastig om te bepalen wat hij wil doen!

Midden in die jungle verschijnt het silhouet van een mens, maar dan gemaakt van licht. Dit is Stans gids vandaag.

De gids, die Winnie heet, loopt met Stan de jungle uit. Ze komen terecht op een open plek. Daar wandelen ze een heuvel op, waar ze stil blijven staan. Terwijl ze naar het uitzicht staren, zegt Winnie dat Stan nu zijn eigen pad moet volgen. Hij wijst in de richting van een heuvelachtige weg die in de verte overgaat in de boomgrens. Stan hoort van Winnie nog dat hij ‘zijn hart moet volgen, want dan verdwaal je nooit’.

Als hij nog even achteromkijkt, ziet hij dat de jungle staat voor de verwarring die hij voelt, in het zoeken naar zijn passie. De open plek waar hij doorheen komt, brengt juist wat meer overzicht.

Stan wandelt nu over zijn ‘eigen pad’ en ziet mooie, grote, oude bomen met lianen. Ze stralen een bepaalde kracht uit. Wanneer hij eenmaal de boomgrens nadert, voelt hij twijfel of hij zijn pad wel moet volgen, want het is een dichtbegroeid en donker bos waar hij in terecht komt. Heel anders dan die jungle. Toch loopt hij het bos in. In de verte ziet hij fel wit licht. Licht wat van de zon lijkt te komen, en ook van een vuurtoren. Stan loopt in de richting van dit licht. Daar verschijnt de vuurturen, op een hoge klif. Het lijkt wel of de zon door het licht van de vuurturen heen schijnt, alsof de vuurtoren uitgelijnd is met de zon. Het roept een warm gevoel bij Stan op. Hij besluit de klif te beklimmen en  loopt de vuurtoren in. Daar verschijnt zijn gids weer. ‘Dit is waar je moet zijn’, zegt Winnie.

In de vuurtoren moet Stan een soort abstracte puzzel maken. Hij moet een manier vinden om via de vuurtoren naar de zon te komen. De vuurtoren staat voor een anker: Stans huidige beroep, waar hij altijd op terug kan vallen, zodat hij niet verdwaalt. De zon staat voor zijn eindbestemming; zijn passie. Stan moet een verbinding zien te vinden tussen de vuurtoren en de zon. Er lopen allemaal kleine trapjes in de vuurtoren, zoals in een schilderij van M.C. Escher. Stan vindt langzamerhand de juiste weg naar boven en vindt die verbinding tussen de vuurtoren en de zon. Het blijkt een soort kabel, een heel lange kabel die hem in 1 keer naar de zon kan schieten!

Onderweg ziet hij een roofvogel.  Die vogel staat voor vrijheid. Er komt bij Stan duidelijk op dat hij voor zichzelf mag beginnen, eigen baas wil zijn. Dat is vrijheid!

Dan komt hij  bij de zon aan, waar hij vooral veel licht ziet. Het roept blijheid en vreugde op. De zon staat voor zijn passie.

Er komt een geruststellende gedachte bij hem op: Als hij iets nieuws zou beginnen, dan kan hij altijd terugvallen op dat anker, die vuurtoren, die staat voor zijn huidige werk. Hij ziet in dat hij zijn passie gaat vinden als hij gewoon gaat ‘doen’, als hij actie gaat ondernemen. ‘Start maar met alles wat je leuk vindt, op een rijtje te zetten en ga dan een cursus of opleiding doen’, komt er bij hem op.

Stan wil nog weten of hij iets met dieren moet gaan doen, of met een stichting voor beschermde diersoorten. Daarop krijgt hij een duidelijk bevestigend antwoord. Dat geeft een goed gevoel, alsof hij toestemming krijgt. Hier, op zijn eindbestemming, heeft hij het antwoord op zijn vraag gevonden. We kunnen de sessie dus afsluiten.

De gids blijft bij de vuurtoren. Stan bedankt hem nog, en komt dan weer terug naar het hier en nu.

Blog: Therapie in de praktijk: Farah’s zelfbeeld

Therapie in de praktijk: Farah’s zelfbeeld

Farah kwam vandaag om te werken aan haar zelfbeeld. Ze werd onzeker omdat ze maar geen baan kon vinden. Farah kan goed doorzetten en zichzelf aansporen: niet dramatisch doen, gewoon doorgaan met solliciteren. Maar ze begon zich waardeloos te voelen. Tijdens het voorgesprek vertelde ze dat ze zichzelf ‘zag’ als een klein, ingedoken figuurtje. Dit was een duidelijk teken om met het zelfbeeld van Farah aan de slag te gaan.

Ik stelde Farah een aantal vragen over haar zelfbeeld: hoe zag dat ingedoken figuurtje er eigenlijk precies uit? Farah’s zelfbeeld zag er uit als een voorovergebogen oude vrouw. Ze stond ver weg, keek naar de grond en was kleiner dan Farah zelf.  Farah was met de oude vrouw verbonden middels een lijntje wat uit haar voeten kwam, de plek waar ze haar ‘ik-gevoel’ had gelokaliseerd.

Hoe ziet een positief zelfbeeld eruit?

Ik wilde graag weten hoe het beeld eruit zou zien als Farah een positief zelfbeeld zou hebben. Daarom riepen we ook een beeld op van iemand die ze een beetje bewonderde: haar vriend, die een succesvolle eigen zaak had. Als ze in gedachten haar vriend opriep, dan ‘zag’ ze hem veel dichterbij staan dan de oude vrouw. Haar vriend was ook iets groter dan Farah en keek haar aan.
Als het zelfbeeld van Farah ook dichterbij zou komen, groter zou worden en haar aan zou kijken, dan zou Farah net zo’n goed gevoel krijgen over zichzelf!

De oude vrouw in gedachten simpelweg verschuiven lukte niet. Maar de vrouw was wel bereid om Farah voorzichtig aan te kijken. Dat was al een mooie stap.
Ik vroeg Farah wat er moest veranderen zodat de oude vrouw dichterbij Farah kon komen te staan.

 

 

De les voor de eicel en zaadcel

Farah zei dat de vrouw alleen dichterbij kon komen als ze zich geliefd en geaccepteerd zou kunnen voelen. Om dat te bereiken vroeg ik haar om zich voor te stellen dat ze naar het moment vóór haar eigen verwekking zou gaan. Ik wilde dat ze zou verzinnen dat ze de eicel en zaadcel kon zien die later samen Farah zouden worden.

Dat deed ze. En ze vertelde deze eicel en zaadcel iets heel belangrijks: dat ze geliefd en geaccepteerd waren en deze belangrijke les goed moesten onthouden, hun hele leven lang! De cellen namen het aan en groeiden op tot Farah, die nu een twinkeling in haar ogen had. Ze was nu groter, stond rechtop en dichtbij. Dat voelde goed! We zetten haar goed vast op haar plek.

Twee zelfbeelden

Maar op de oude plek, bleek nu wéér een voorovergebogen vrouw te staan! Ze leek op de eerste, maar was niet dezelfde. Hieruit bleek dat Farah twee verschillende zelfbeelden had. Farah herkende de twee zelfbeelden van zichzelf: de zelfverzekerde en de onzekere Farah…

Dit tweede zelfbeeld had volgens Farah dezelfde les nodig om in een positief zelfbeeld te veranderen. Farah sprak daarom in gedachten weer de belangrijke woorden uit tegen de ei- en zaadcel: Je bent geliefd en geaccepteerd. Neem dit je hele leven mee!

Maar de ei- en zaadcel namen het maar met moeite aan. Vooral de eicel, die voor Farah’s moeder stond, vond het moeilijk om de les aan te nemen. Farah had zich ook niet altijd geliefd gevoeld door haar moeder. Het raakte haar dat dit onzekere zelfbeeld uit haar jeugd vandaan kwam. Ze wilde zichzelf nooit zielig vinden, maar dat mocht nu gelukkig best even.

Vervolgens gingen we nog wat verder terug in de tijd: naar vóór de verwekking van haar moeder. Ook aan deze ei- en cel vertelde Farah de belangrijke les. Nu werd het wel aangenomen.

Wat gebeurde er met het beeld van de oude vrouw? 

De oude vrouw veranderde in een klein kindje, wat een liefdevolle moeder bij zich had. De moeder knuffelde het kindje. Dit was iets wat Farah vroeger in haar moeder gemist. Maar de vrouw en het kindje wilden nu ook met haar knuffelen. Dat deed Farah in gedachten, en het was fijn.

Farah vond het best een zware sessie, omdat het werken met het zelfbeeld zo diep ging. Maar er was ook een hoop goeds gebeurd.